zaterdag 20 mei 2017

Moeilijk doen over taal

Werken in een winkel is afwisselend en je maakt van alles mee. Ik beleef mooie, bijzondere, vreemde, gezellige, boze, hilarische en soms ook irritante momenten.
Dat hilarische uit zich regelmatig in het taalgebruik van de klanten. Je staat er versteld van wat mensen verzinnen, verdraaien of zich verkeerd hebben aangeleerd.

Zo was het voor mij heel maf toen ik voor het eerst een vrouw hoorde over een "swieter". Dat is dus West-Fries voor sweater of liever gezegd trui, want wie heeft het tegenwoordig nou nog over een sweater? Stiekem irriteert het woord me mateloos, heel onaardig, maar mijn nekharen gaan gewoon overeind staan als ik iemand swieter hoor zeggen. Ten eerste vind ik het namelijk een beetje dom, aangezien je het woord gemakkelijk kunt ontleden en herleiden. Sweater komt van het Engelse woord sweat (zweet) en dat spreek je uit als swet. Swieter (sweeter) betekent zoeter in het Engels en heeft dus vrij weinig met een trui te maken. Ten tweede vind ik het een beetje respectloos naar de taal toe, zo hoort het niet en op school hebben we toch geleerd hoe we bepaalde letters moeten uitspreken? 

Nu snap ik dat ouderen niet altijd Engels hebben gehad op school, dat er vroeger geen buitenlandse televisie was en mensen nauwelijks buiten Nederland kwamen, maar tegenwoordig worden we toch omringt met het Engels? Zelfs jonge meiden hoor ik swieter zeggen. Ik krijg dan ook de indruk dat veel taalgebruik klakkeloos zonder na te denken wordt overgenomen. Misschien hoort dat bij de taalevolutie en moet ik niet zeiken, het Nederlands was 150 jaar geleden ook heel anders dan dat het nu is en mijn schrijftaal is ook niet volgens het boekje, maar het is soms zo onlogisch en niet doordacht.

Hoe dan ook levert het wel bijzondere en grappige situaties op, waarin je soms heerlijk lang langs elkaar heen kan blijven praten.

"Ik wil graag een kilt maken, waar liggen jullie kiltstoffen en kan jij mij helpen berekenen hoeveel ik ongeveer nodig heb?"
"Nou mevrouw, in een kilt gaan behoorlijk wat meters. Wat bedoelt u met kiltstoffen?"
"Nou, van die van die speciale stevigere katoen."
"U wilt een kilt maken van katoen? Zoekt u een klassiek ruitje?"
"Nou, niet specifiek, misschien iets met en stipje of zo?"
"Hmmm, ik denk dat we het over iets anders hebben. U gaat geen Schotse rok maken?"
"Schotse rok??? Nee, een kilt!"
"Ooh, u bedoelt waarschijnlijk een kweelt (quilt), een patchworkkleed?"
 
Deze conversatie kan ik keer op keer voeren, it never gets old.

Hoewel de quiltsituatie tenenkrommend is, klopt het woord in essentie ergens nog wel, de uitspraak is alleen wat belabberd. Er zijn namelijk ook klanten die een eigen versie hebben gemaakt van een bestaand woord, omdat ze het ooit een keer verkeerd hebben verstaan en niemand de moeite heeft genomen ze te corrigeren. Best grappig, maar ik had daardoor iemand bijna met lege handen de deur uit laten gaan, omdat ik geen idee had waar ze het over had.
"Goedemiddag mevrouw, verkoopt u ook walastoffen?"
 Beschaamd vraag ik wat mevrouw precies bedoelt, want het zal een speciaal soort stof zijn of misschien een merknaam.
"Nou gewoon wala, dat ken je toch wel????"
"Ehm, nee sorry..."
"Oh, nou...ja weet ik veel...eh....van die soepele stof weet je wel?"
 Mevrouw blijkt dus zelf ook niet zo goed te weten wat ze zoekt. Toen ik uiteindelijk met haar naar vak met soepele blousestofjes ging bleek dat ze voile (vwaale) bedoelde. Zeg dat dan meteen...

Dat mensen een zelfverzonnen of verkeerd woord te pakken hebben komt vrij regelmatig voor en is ook best te begrijpen, maar waarom mensen vragen naar Vaseline is mij echt een raadsel...Wij verkopen Vlieseline(officieel een merknaam), een soort opstrijkbare stof waarmee je kleding kan verstevigen. Het komt echter meer dan eens voor dat een klant vraagt of we Vaseline (officieel óók een merknaam overigens) verkopen. Nu lijkt het mij geen strak plan om een stof in te smeren met vette substantie die je haalt bij je drogist, maar wie weet is het de uitvinding van de eeuw. Gelukkig kan ik tegenwoordig mijn lachen inhouden als er naar wordt gevraagd.

Het zijn niet altijd klanten, mijn collega biechtte niet zo lang geleden op dat ze aan haar dochter moest vragen wat toch in hemelsnaam een oooonééé sie was. Waarop haar dochter haar een draai om de oren gaf en zei dat ze, omdat ze in een stoffenwinkel werkte, toch echt wel moest weten hoe ze wansie moest uitspreken. Even voor de goede orde; een onesie is van origine een (vormloos) broekpak, bij voorkeur van een zacht pluizig materiaal, wat je aantrekt als je met een kop thee een een doos koekjes op de bank een Bridget Jones Diary Marathon gaat kijken. Oftewel, een seksloos kledingstuk wat je gewoon moet mijden. Hoewel men een jumpsuit (het stijlvoller zusje) tegenwoordig ook wel een onesie noemt. Ach, who cares. Ik kan je wel zeggen, het is geen oonuh sie en ook geen oooonééé sie.
Nu we het toch hebben over jumpsuites...Deze revival, want ooit immens populair in de seventies, wordt erg vaak uitgesproken als "jumswiet"(waar hebben we dit eerder gehoord...?). "Hallo, ik ga een jumswiet maken, doe maar 2 meter!" Waarop ik dan zeg: een "swiet" is een luxe hotelkamer, een "soet" is een pak en trek je aan. Een springpak dus, want je kan er zo lekker ongehoord in rondspringen zonder dat er dingen afzakken. Maar waarschijnlijk ben ik de enige idioot die dit woord als dusdanig heeft ontleedt.
In diezelfde jaren zeventig kwamen er ook steeds meer stretchstoffen op de markt. Heerlijk ook voor zo'n jumpsuit, denk aan Abba...Inmiddels zijn de stoffen niet meer weg te denken uit de huidige maatschappij. Zelfs oudere dames wagen zich aan de stretchstoffen, want het zit lekker comfortabel. Zo vroeg een dame een keer aan mijn collega: "Waar liggen de stressstoffen? Ik wil graag een stressbroek maken". Toen mijn collega later in een soort van Drents accent(die vrouw zal dat ongetwijfeld hebben gehad) aan ons vroeg of wij ook zo'n stress krijgen van stressbroeken,  kwamen wij natuurlijk niet meer bij. Het bizarre is dat ik het sindsdien vaker hoor, maar soms ook in de iets minder foute variant: stretsbroek. Mensen hebben blijkbaar moeite met de sjklank.

Stretchbroeken, onesies, jumpsuits, trends komen en gaan. Tegenwoordig draagt men crop tops (naveltruitjes) van velours, rete hip. Velours moet je hebben. Maken we er geen naveltruitjes van, dan gaan we onze bank ermee bekleden (ja, echt, over een jaar zitten we er allemaal op). Het is alleen zo jammer dat mensen zo'n mooi Frans woord uitspreken als "vloers" in plaats van "vèloerrr".

Wat nu ook ontzettend hip is, is de kleur taupe. Vooral voor het interieur en het wordt echt rete super verschrikkelijk hip als je niet zomaar een stof hebt in taupe, nee als je velours hebt in de kleur taupe.
Nou...daar ga je al...twee onmogelijke woorden, samen ineens heel hip.
Klanten komen binnen en zoeken een stofje in het grijs of beige voor hun loungeset...of die stoel in de slaapkamer waar toch nooit iemand op zit. Enfin, als dat dan niet te vinden is en je ze al bijna met stoffer en blik kunt opvegen(want de Ariadne zei toch dat we voor dit kleurpalet moesten gaan...), zie je ineens zo'n lampje aan gaan en een sprankje hoop opborrelen. "Misschien touwpee"?
TOUWPEEEE??? Serieus? Ik ben het er wel mee eens dat je de verzamelkleur van viezige onbenoembare en ondefinieerbare kleuren niet al teveel credits moet geven, maar denk gewoon even na. Er zit toch geen accent op die laatste e?
Nee, mensen het is geen touwpee, geen tauwwp en ook geen toep, het is gewoon "toop".
Nooit meer vergeten!

Ach en wat zou het ook? Het zijn in ieder geval wel de mensen die mijn gemiddelde werkdag hilarisch maken, waarvoor dank.





woensdag 2 december 2015

Stoffen uit The Big Apple

Even terug was ik met mijn vader en zus in New York.
Tijdens ons bezoek moest en zou ik natuurlijk langs Mood, DE stoffenwinkel van de stad. Ik had besloten dit op zondag te doen, New York is immers 24/7 open. En hé, zelfs Alkmaar is iedere zondag open.
Goed, wat blijkt, het geloof zit in Amerika nog iets dieper geworteld dan in Nederland. Negen van de tien winkels buiten Times Square zijn namelijk dicht op zondag. Ik gok dat protestantse en katholieke normen en waarden hier aan ten grondslag liggen. Wat ik misschien hadden kunnen bedenken aangezien mijn vaders favoriete fotowinkel(en echt geen kleintje) zaterdag al dicht was vanwege Shabbes.
Zo stond ik dus midden in het Garment District in hartje New York voor een dichte deur. Niet alleen Mood, alle stoffenzaken waren dicht. Enkel de Indiase en Pakistaanse handelaren trokken zich niets aan van deze "traditie".
Om toch niet helemaal voor niets te zijn gekomen, besloot ik zo'n winkel in te gaan. Een pandemonium! De stoffen liggen in Amerika op rollen en nooit op balen. Die rollen nemen veel meer ruimte in. Stel je dus voor dat er een vier meter hoge wand is met drie rijen kokers boven elkaar. In het midden staat het vervolgens zes rijen dik rondom een pilaar.
Lekker ontspannen struinen zoals bij ons is er dus niet echt bij. Ondanks dat was er was toch een rol die me aansprak. De verkoopster haalde hem met enige moeite naar beneden en hij viel in de smaak. Al durf je op zo'n moment ook geen nee meer te zeggen.
Zo heb ik uiteindelijk een lapje echte zijde gescoord voor 14,95 dollar(zo'n 13 euro).

De laatste dag van onze trip wilde ik toch nog naar Mood, ik was nu eenmaal in de buurt zullen we maar zeggen. Iedereen ging zijn eigen weg en om zeven uur zouden we elkaar weer zien in het nabijgelegen parkje in Brooklyn voor een paar foto's van Manhattan.
Mood was verschrikkelijk en fantastisch tegelijkertijd, drie verdiepingen met stof en fournituren. Gelukkig hadden ze bewegwijzering. Ook hier lag alles propvol, echt onze schapjes in Nederland zijn er niets bij. Meters hoge stellingen met rollen op elkaar gestapeld. Een soort van Ikea magazijn met geïndexeerde schappen. Zie dan maar eens de onderste rol van een schap op twee hoog te pakken.
Enfin, ik had weinig tijd, dus ik besloot doelgericht boodschappen te doen. Jersey en knits zijn mijn favoriete materialen, dus hop, naar de kelder. Waar vervolgens het zweet me uitbrak en ik besloot zo selectief mogelijk te werk te gaan. Een aantal rollen grepen mijn aandacht en na een (korte) evaluatie bleven er drie over.
Acryl en viscose breisel

Dunne Pied de Poule Jersey

Dunne retro Jersey
Toen ik met mijn geknipte lapjes naar boven mocht, ving ik nog een glimp op van een gebied vol met allerlei soorten echt leer. Paarse lappen, lappen met stippen, lappen met strepen, stug leer, soepel leer, koeienhuiden...Ik besloot er vandaan te blijven, straks kom ik nog thuis met een gouden glitter lap van 80 Dollar, gewoon omdat het kan.
Vlug rekende ik mijn stofjes af om zo snel mogelijk richting Brooklyn te gaan voor de foto's. Omdat ik met 65 Dollar aan spullen het pand verliet, kreeg ik ook nog een Mood souvenir bag. Zo doende ging ik helemaal happy terug naar Nederland.


dinsdag 6 oktober 2015

Aaaaand...we're back

Het is te lang stil geweest hier. Soms moet je prioriteiten stellen en die liggen wel eens bij andere zaken dan naaien en fröbelen. De laatste paar maanden ben ik druk bezig geweest met webopdrachten en dat gaat nu eenmaal voor, want werk betekent geld verdienen en hobby betekent geld uitgeven. Nu is dat niet eens het enige, in de winkel is het ook druk. We hebben net de krap bezette vakantieperiode achter de rug en zijn nu weer bezig met sollicitanten, de grote winterwissel en lappendag.

Werktechnisch gezien lekker bezig dus, maar op persoonlijk vlak zijn er ook wel wat dingen die me bezig houden. Zo ben ik ten huwelijk gevraagd door mijn vriend in de Grand Canyon!
We waren op rondreis vanwege een huwelijk van vrienden in Las Vegas en Niels had besloten dat het echt tijd werd voor een aanzoek. Dat is dus een reis geworden om nooit te vergeten.
Nu (druk) aan de slag met het plannen van de bruiloft die juni 2016 moet gaan plaatsvinden.

Rond dezelfde tijd hebben we ook ons huis te koop gezet, eindelijk hangt er makelaarsbord aan onze gevel. Om dat bord daar te krijgen moest er wat ons en de makelaar betreft eerst een hoop uit. Naast meubels en losse frutsels betekende dat ook dat ik het drastische besluit moest nemen om
mijn stoffenbak naar mijn moeder te brengen. Tachtig procent van mijn stoffen en patroonbladen zijn nu bij haar ondergebracht. Eigenlijk had ik er helemaal niet zoveel moeite mee, omdat ik nu niet meer dagelijks wordt geconfronteerd met mijn exorbitante hoeveelheid aan naaiartikelen. Bovendien weet ik dat als het echt weer gaat kriebelen, ik altijd koffie kan gaan drinken bij moeders om een lapje te scoren uit mijn eigen collectie. Hoewel ik het risico loop dat moeders de bak al leeg heeft voordat ik er erg in heb. Ik heb namelijk toegezegd dat in ruil voor wat opslagruimte ze los mag gaan op de stoffen en patroonbladen. Nu zal niet alles haar smaak zijn, maar aan het naaitempo van mijn moeder zal het niet liggen.

Je moet het 'aan' zien...
Ik heb wel wat lapjes en "work-in-progress" projecten achter gehouden. Het was een mooi streven dit snel weg te werken, maar tot nu toe heb ik er nog maar twee dingen van gemaakt. Het eerste wat ik wilde afmaken was een schattig rood blouseje, maar dit lukte niet omdat ik geen stof meer had en deze stof ook niet meer kon krijgen. Het project dus maar weer "on hold" gezet. Het volgende project was een capri-broek, maar ook hier bleek de resterende stof spoorloos te zijn. Dus nog een project wat even terug de herstelbak in kon. Ik besloot uiteindelijk een simpele top te maken van een satijnen stof een een paneelprint (een terugkerend, soms vierkant, patroon van zo'n 60 cm). Ik heb de zijkanten dicht gestikt, een hals uit de middenvouw geknipt en de onderkant voorzien van een elastiek, anders werd het teveel een zak. Dus dat was afgerond project nummer 1, yay!

Natuurlijk kroop na korte tijd het bloed waar het niet gaan kon en liep ik tijdens het maken van dit shirt tegen het laatste stuk  van een rol aan. Witte jersey met pagaaien, palmtakken en meer van dat soort perikelen. Het was een rol waar ik al zeker 5 keer mee in mijn handen heb gestaan. Iedere keer weer in herhaling vallend "hier wil ik echt nog eens wat van maken". Dus toen de laatste 2 meter voor mij op de toonbank lag, kon ik niets anders doen dan het stuk mee te nemen. En ja...dat is dan ook de reden dat bij heel veel mensen die bak met stoffen nooit écht leeg komt. Ik was van plan er een maxi-jurk van te maken, maar na een avond puzzelen met de patroondelen kwam ik erachter dat dat iets te enthousiast gedacht was. Bovendien bleek de stof toch iets te doorzichtig en bedacht ik dat een voerinkje geen overbodige luxe was. Uiteindelijk liggen hier nu de onderdelen klaar voor een korte zomerjurk...Een zomerjurk, terwijl we nu de winter in gaan... Ga er dus maar van uit dat dit project ook weer in de herstelbak beland.


Ja, moet je natuurlijk ook 'aan' zien...
Niet heel veel later zwichtte ik weer. Dit maal voor gehaakte zigzag stof(very Missoni), want hier zou ik een leuke los vallende top van kunnen maken. Natuurlijk bleef deze stof nog even onaangeroerd, maar net een week voor lappendag besloot ik de top te maken. En met succes!
  
Dat succes smaakte blijkbaar naar meer want vorige week kocht ik een andere zigzagstof, een breisel voor een lang vest. Natuurlijk mocht dit eigenlijk niet, maar ik bedacht ook dat deze stof wel eens op zou kunnen gaan met lappendag. Het leek me dus verstandig hier wat van mee te nemen.
De lap belandde weer in de herstelbak, maar gisteren heb ik er zo waar ook weer wat uitgehaald. Er lag nog een half in elkaar genaaide opvouwtas in. Je weet wel, zo'n tasje wat je klein kan opvouwen en altijd in je handtas hebt zodat je geen plastic tasjes meer hoeft te vragen. Ik heb dit ook weer met succes gemaakt. Toegegeven, het kon netter, maar voor zo'n frummeltasje maakt dat toch niet uit.

Nee, dit kan je beter niet 'aan' zien.
Opvouwbaar tot 10 bij 4 cm.














































Het eerst volgende project wordt denk ik het gebreide vest, omdat ik dat vrij snel klaar kan hebben en ook daadwerkelijk nu kan dragen. Als ik eerst al mijn zomerprojecten ga afmaken ben ik straks weer te laat voor een vest en verdwijnt die óók weer in de bak. 

Al met al heb ik toch wel wat dingetjes genaaid en dat biedt hoop en perspectieven. Tegelijkertijd blijkt dat het weggeven van je oude stoffen niets uitmaakt en wellicht alleen maar aanzet tot het kopen van nog meer stoffen. Only time will tell wat er gaat gebeuren met met het nu nog schattige 'herstelwerkzaamhedenbakje'.

 

zondag 5 juli 2015

Nieuwe schaar

Alweer een eeuwigheid terug dat ik wat heb geschreven. Druk met winkelwerk en websites bouwen.
In de tussentijd heb ik met mijn 30e verjaardag een nieuwe tattoo laten zetten.
Het moest er toch maar eens van komen, een eerbetoon aan mijn werk en hobby. Gemaakt door Victor Herrero van Kingdom Tattoo Alkmaar.

zondag 19 april 2015

Retro bureaustoel

Before and after

Vierkant uitgeknipt en netjes op patroon op de zitting gegelegd. Stof aan de onderzijde aan één kant vast geniet en strak naar de overzijde gespannen. Hier natuurlijk ook nietjes ingeschoten. Vervolgens hetzelfde gedaan voor de andere zijden. Extra stof bij de hoeken heb ik weggeknipt. Zo kon ik het strak plooien en vast nieten.

Moet wel zeggen dat het stofje in het echt helderder en groener van kleur is.

woensdag 18 maart 2015

Verzamelwoede

De laatste tijd ben ik vreselijk druk met het runnen van de winkel, mijn webdesignbedijfje, de nodige huishoudelijke taken, sporten(iets met een belachelijke 18km Mud Masters) en het bijhouden van mijn sociale leven. Zodra er echter een klein stukje ruimte vrij komt gaan mijn gedachten direct naar de bak met stoffen in mijn werkkamer. Die bak moet echt eens leeg. Persoonlijk wordt ik er vreselijk onrustig van als er (ongerepte)lappen liggen te wachten tot ik er een keer wat mee ga doen. Die bak moet gewoon op, ik wil al die leuke stoffen in mijn kast hebben hangen en weer eens iets nieuws kunnen kopen! Ik betrap mezelf erop dat het naaien zo vlug mogelijk moet om die bak maar leeg te krijgen.
Waar is de tijd gebleven dat ik één of twee lapjes op voorraad had liggen? Ik denk dat een gemiddelde stofjesliefhebber kwijlend boven mijn stash hangt, dat doe ik zelf namelijk ook als ik er weer eens in kijk. De laatste tijd lukt het me dit te bedenken als er in de winkel een geweldig stofje binnenkomt of als ik ergens op een lappenmarkt een uniek exemplaar tegen kom. Het is vreselijk moeilijk, maar het kan gewoon niet langer. Ik zeg echt letterlijk tegen mezelf dat ik ook kan gaan shoppen in mijn eigen voorraad. Dit helpt echter niet altijd en zo ben ik bang dat die bak nóóit meer leeg komt.

Die bak is niet het enige voorraadprobleem, ik kan mijn hele straat bedekken met patroononderdelen. Hier geldt namelijk hetzelfde voor, je ziet een leuk tijdschriftje en dat jurkje MOET je gewoon hebben. Dus je koopt weer een boekje. Als ik nu een blouseje wil maken ben ik eerst drie uur bezig met het uitzoeken van een leuk modelletje. Op zich is het doorbladeren van die boekjes wel leuk, maar je weet op een gegeven moment niet meer wat je moet kiezen! Zo was ik laatst opzoek naar een leuk blousepatroon, maar nadat ik er vijf had geselecteerd was ik het zat. Nummer zes zag er goed uit en voldoet aan de eisen, klaar! Ik ben begonnen aan de de blouse / het shirt, waarvoor ik dus wéér een nieuw lapje had gekocht, maar die ligt nu voor 75% klaar te zijn op de stoel in de woonkamer. Waarom? Omdat ik ten eerste het shirtje een maat te klein had overgenomen en het daarom de nodige alteraties nodig had. Ten tweede, omdat ik vond dat het per definitie de nodige alteraties nodig had om een echt leuk shirt te worden. Ten derde, omdat ik de halslijn op geen enkele manier netjes kreeg. Strekking van het verhaal, ik kwam tijd te kort vorige week zondag en mijn voorraad is nog steeds niet geslonken.

De vraag is nu even, komt dit werkstuk af binnen de komende twee weken of heb ik mezelf in de tussentijd weer verwend met een nieuw lapje of tijdschriftje? Als het mee zit zie je binnenkort het werkstuk hier!

maandag 2 maart 2015

Zomerstofgekte

Enkele donderdagen terug was het weer zover; 3 pallets met balen zomerstof werden de winkel in geschoven en 6 pallets met wintergoed gingen eruit. De dagen ervoor hebben we met veel moeite deze winterse pallets gevuld met door het hoofdkantoor geselecteerde balen. Een tijdrovende klus die zich elke winter en zomer herhaald.

Een aantal dagen hebben er dus 6 torens met onder andere mantelstoffen, dikke tricots en fleece in onze winkel gestaan. Met enige spanning hebben wij ons afgevraagd wat er voor deze berg winters goed in de plaats zou komen. Enige spanning omdat we eigenlijk wel weten wat er komt. Onze stoffen worden opgeslagen in het magazijn en komen negen van de tien keer het volgende seizoen weer terug. De wissel brengt ons dus niet dezelfde vreugde als een krat met coupons of een kar met nieuwe zomerstoffen. Nee, het pakjesavond 1992 gevoel krijgen we er niet van.

Je probeert in deze aankomende dagen al te bedenken wat waar zal moeten liggen. Dit jaar waren we verbaasd dat er nauwelijks fleece en gewatteerde voering uit ging (alsof mensen in de zomer winterjassen gaan maken...) Dat betekende dat er flink geschoven zou moeten worden, want de fleece zou nooit in zijn geheel passen op de plek waar het de seizoenen hiervoor had gelegen.
Uiteindelijk denk je het voor elkaar te hebben. Tot de dag des wissel zich aan doet.

Wij waren in eerste instantie verbaasd over de geringe 3 torens die we er voor terug kregen. Hoewel dat ogenschijnlijk weinig leek, betekende dat niet dat we dús plek hadden voor de fleece en voering. Dat vak waar t normaal in past wordt er niet groter door. Enige optie was, eerst alles uitpakken en neerleggen op de geijkte plaatsen.
Op drie kwart van pallet één kwamen we erachter dat de hoeveelheid blousestoffen vrij exorbitant was en dat 3 pallets winter gelijk staat aan 3 pallets zomer. Niet qua volume, maar wel qua hoeveelheid balen. De tussenstand; een gigantische berg met flodderige blousestoffen, 2 schappen linnen terwijl we rekening hadden gehouden met 6 schappen, géén lycra, ineens een overdaad aan kindertricots en géén plek voor de fleece of de gewatteerde voering. Ja, de fleece kan op de plek van het linnen, maar fleece zet je in de zomer niet op een prominente plek neer natuurlijk. Kortom, al onze eerder gemaakte plannen konden weer op de schop. Je snapt dat deze dag, naast een goede breinkraker, ook een frustrerende kan zijn.

Uiteindelijk hebben we na een dag of drie een redelijk definitieve indeling gemaakt en zijn we klaar voor de donderdagen die gaan komen. Je weet echter nooit wat die gaan brengen, wie weet worden we ineens overladen met 20 verschillende soorten jeans. Zo blijven die vrachtdagen speciaal, wordt het die barbiepop waar je al weken om had gezeurd of die tenenkrommende sudokupuzzel...?